Alffie zamilkł.
Zamarł w bezruchu.
Jego ciało zesztywniałe niczym u nieboszczyka.
Jego spojrzenie skupione na przedmiocie.
Zdawałoby się, że czas na chwile załamał się dla gospodarza, który nie mogąc złapać własnych myśli, ni wspomnień pozwolił by nurt czasu przywrócił go na właściwe tory. Jego palce zadrżały wyłamując się z objęć paraliżu. Tuż za nimi powędrowały nadgarstki, obracając się krótkimi sztywnymi ruchami niczym wskazówka zegara. Gdy ramiona uwolniły się z niewładu, uniosły się wówczas do góry wisząc teraz stołem. Gdy wolność poruszania się ogarnęła go z powrotem w pełni, po całym jego ciele przeszedł pojedynczy, powolny i ekscytujący dreszcz. Pochylił się nad obiektem, wpatrując się w nie z niewypowiedzianą fascynacją i zainteresowaniem. Zatrważającą myślą mogłoby być, by Aldonzo mógł spojrzeć się na kogoś właśnie takim spojrzeniem. To by było niezdrowe, wręcz chore spoglądać na kogoś wzrokiem tak pełnym nieokreślonej rządzy. Och piękna zdobyczy...
Musiał się jednak upewnić. Zidentyfikować ją by potwierdzić swoje przypuszczenia. Zaczął od delikatnego przesunięcia po niej dłonią, potem sprawdził jej grubość oraz wykończenie formy, a następnie przeszedł do sprawdzania jakości oraz rodzaju materiału jak i jej cech szczególnych. I najwyraźniej postanowił się nimi podzielić, swoimi obserwacjami.
- Gładko wykonana powierzchnia i z twardymi krawędziami, w tym miejscu wręcz naostrzona. Wyraźne ślady znoszenia bez jakichkolwiek oznak starości. Materiał za twardy na gips, zbyt surowy na porcelanę oraz zbyt subtelny na zwyczajną kość. Te oznaczenia przy oczach... stare znaki... wielkością nie mniejsze od pchły, a wciąż tak precyzyjnie wykonane. Te wykończenia na nieistniejącej twarzy...aaaaaach to musi być ona. - Jego głos łamał się i wyginał w miarę mówienia, a jego sztywne zachowanie i formalna mowa zaczęły pomału zanikać dając miejsce zupełnie nowego oblicza Alffiego dla jego gości.
- Ta maska krążyła od właściciela do właściciela przez dłuuuugi czas. Miała wiele nazw. Jedni, co chcieli odkryć samych siebie, mówili na nią Veritas. Drudzy zaś którzy się jej obawiali, mówili na nią Cadere. Jednak prawidłowa jej nazwa jest czymś co zanikło głębiej niż ona sama przed laty. Aż do teraz nikt nie wiedział co się z nią stało. Aż do teraz...- Po raz pierwszy od pojawienia się maski w zasięgu jego wzroku, Alffie spojrzał się na zgromadzonych. Jego zielone oczy drżały niczym w obłąkanej stazie.
- Przyszliście do mnie z maską kultu Krytissa, tak długo szukaną przez ich uczestników. Legendy jakie ją opiewają są wręcz niesłychane. Jedna z nich powiada, że podobno sam Bóg Śmierci wlał w nią część swojej czarnej jak miazma mocy. Druga prawi iż została ona stworzona by zniewolić jego wybrańców, którzy mają przeznaczone iść ścieżkami po śladach jego plugastwa. Jednak bardziej wiarygodnym jest teoria iż to sami kultyści przez całe lata przelewali w nią swą magię czyniąc nią narzędzie, którym jest teraz. Ciekawi jesteście co to takiego potrafi? - Spytał się ich szeptem, wcale nie oczekując z ich strony odpowiedzi, bo i tak miał zamiar im pokazać. Zachwycony grymas okalał jego twarz.
Uniósł on pojedynczy palec wskazujący w górę, a następnie pomału zaczął przesuwać go w stronę maski. Dla prostych ludzi nie wydawałoby się to niczym nadzwyczajnym w dziwactwach Aldonzo, jednak Ci którzy byli wrażliwi na magiczną naturę świata mogli dostrzec coś więcej. Ci wrażliwcy dostrzegliby jak jego długi paznokieć-szpon tonie w nieopisanej strukturze otaczającego nasz świata i swobodnie sunie przez nie, ciągnąc na niewielkim koniuszku "ostrza" cienką niczym struna, niematerialną nić. Sięgnąwszy po niej skierował ją w stronę maski, dotykając ja subtelnie swoim paznokciem i pozwalając owej nici wchłonąć w drobne szczeliny artefaktu. Uniósł palec z powrotem do góry, ciągnąc eteryczną nić za maskę, która to zaczęła gwałtownie drżeć na stole do widoku dla wszystkich. Buntowała, sprzeciwiała i odrzucała od siebie jakąkolwiek władzę i kontrole. Jakąkolwiek alteracje i manipulacje. Nie była czymś co można było ot co zmieniać. Maska brutalnie zerwała nić, którą złączył Alffie, rozświetlając się na ułamek sekundy ciemną, granatową łuną na tyle widoczną, by nawet nie wrażliwy na magie zdołali ją dostrzec. Palec jego zaś wygiął się nie przyjemnie i można było usłyszeć jak coś w niej trzaska. Z ust Inenomura wydobył się syk bólu, który szybko został zastąpiony cichym chichotem pod nosem.
- Jej moc pozwala noszącemu na infiltrację umysłu...kogoś, kto wcześniej został połączony z tą maska, łącząc ją nie tylko ze wspomnieniami, ale też i duszą tego "kogoś". Vultus Eius, tak mówią o niej sami kultyści. Lambercie. Jon. Sarya Ef Darrasha. Powiedzcie mi, czy ktoś z was zdążył się już skaleczyć na niej? Czy kogokolwiek krew dotknęła jej powierzchni nim trafiła tutaj? - Zapytał się ich obarczając ich po raz pierwszy odkąd się spotkali pełnym, szerokim uśmiechem. Wolną dłonią trzymał się za złamany palec, kompletnie w inny sposób nie okazując po sobie bólu.
