Odwróciła się, owszem, lecz na jej twarzy nie było widać zdziwienia. Przez dłuższy moment patrzyła się mu w oczy jakby zastanawiając się ile powinna powiedzieć, aż w końcu odstawiła na moment buteleczkę.
- No cóż... chyba faktycznie to już najwyższy czas, by się przyznać?
Uśmiech, jakim go obdarzyła był zimny. Tak samo jak wzrok kobiety. Wcześniej pełen ciepła, empatii oraz chęci pomocy teraz wydawał się przepełniony chęcią zemsty. Dobrze, że dziś ubrała dwuczęściowy strój złożony ze spódnicy oraz wpasowanej w nią koszuli, łatwiej jej się było rozebrać. A raczej odsłonić większą część ciała bez konieczności ściągania wszystkiego.
Tak oto po chwili stała przed najemnikiem bez górnej części odzieży. I bynajmniej nie to powinno zdziwić najbardziej Varasa a ilość blizn na jej tułowiu. Sądził, że dużo ich ma na rękach i nogach? Tam była ich zaledwie garstka.
- Już wcześniej wam mówiłam, że żadna z nas nie rodzi się kapłanką. Jak sądzisz, ile krwi można upuszczać człowiekowi, żeby cały czas krwawiąc dalej żył? W jakich odstępach tworzyć nacięcia, jak mocno dociskać ostrze? Lepiej powiesić go wtedy na haku pod sufitem za ręce czy jednak do góry nogami? Czy oblewanie go lodowatą wodą zwiększy krwawienie, czy może jednak je zmniejszy przez obkurczenie naczyń krwionośnych od temperatury? Ja już znam odpowiedzi na te pytania. Zapytałeś wcześniej czym zasłużyliście sobie na moją pomoc. Szare Sieci są mi dużo winne, a ja zamierzam odebrać ten dług.
Chociaż była od niego o wiele niższa, mięśniami nie miała co dorównywać mężczyźnie, tak jednak teraz zdawała się być twardsza od tysiąca wojowników razem wziętych. Może jednak Calisha miała rację tak ją określając?
