Rzuciła ogryzek do rynsztoka. Oceniła porę dnia po padaniu światła w uliczkach i stwierdziła, że w sumie ma chwilę, żeby zrobić coś innego niż zwykle. Z resztą, nie pamiętała kiedy zajmowała się "rozrywką".
Znalazła w sakiewce jakąś monetę o niskim nominale. Wyszła z uliczki, rzuciła monetę do stojącego pod beczką krzykacza.
- Pokaż no te dziwy-mary.
Człowiek z beczki patrzył na nią przez dłuższą chwilę, nie mrugając. Uniósł rękę z wyciągniętym palcem i zaczął nim kreślić w powietrzu...coś...jak...leżące ósemki?
- Jedno plugastwo spotyka drugie... ale taka wola Thyra, Tego Który Wie! - zeskoczył z beczki, podszedł do jednego z wozów i złapał za kotarę zasłaniającą burtę - Niech nie zwiedzie pierwsze wrażenie, albowiem Sancraal to bestia leniwa acz podstępna!
Teatralnym gestem odrzucił materiał na bok.
Za kratami, w budzie wozu, w zasadzie nic nie było widać. Już miała odchodzić, gdy zauważyła jakiś ruch. Doleciał ją też dziwny, egzotyczny zapach, nie czuła czegoś takiego wcześniej. Coś jak...olej? Ozon? Cuch był dość intensywny, widocznie nagrzane powietrze uniosło tą gamę zapachów, gromadzonych w środku wozu.
Z najciemniejszego rogu wyłoniło się...(czy nie lepiej powiedzieć, że "od ciemności w rogu wozu oderwał się jeden jej kawałek"?). W sumie sama na początku nie była pewna co widzi. W końcu w nikłe światło dnia weszło jakieś puchate stworzenie, na oko przypominające nieco zabiedzonego psa.
Skrzywiła się z niezadowoleniem.
- Naciągasz ludzi, żeby pokazać im niedożywionego kundla?! - krzyknęła ze złością. Ale...coś jej nie pasowało w tym psie. Próbowała zadać mu pytanie, ale w ogóle nie reagował. Zapytała ponownie. Zwierzę podeszło bliżej krat, stało przez chwilę, po czym zaczęło charczeć w odruchu wymiotnym.
- I do tego jest chory. Brawo, mości panie - dorzuciła.
W tym momencie dało się słyszeć coś, jak darcie skóry, pies zaczął rzygać, z pyska zaczęły wychodzić mu wnętrzności, skręcone jelita, poszarpana skóra, połamane kości. Dosłownie "wyrzygiwał sam siebie", odwracał się na nice, zaczynając od tyłka, im dłużej rzygał, tym mniej miał ciała, a przed nim rosła góra mięsa, kości i dymiących wnętrzności. Gdy całość się skończyła, wyglądało, jakby ktoś wyrzucił na dno wozu odpady z rzeźni.
- Co to... - zaczęła, ale w tym momencie całość zaczęła się ruszać i dygotać. Z kupy odpadków zaczęły wysuwać się jakieś długie giętkie części, wydawało się, że rosły. Widziała kiedyś coś takiego, w nadmorskim mieście, na targu rybnym. Jak na to mówił handlarz? Głowonóg...? Miał, zdaje się, macki...?
W tym momencie macki oplotły kraty wozu, całość podciągnęła się (przysunęła?) do burty, po czym na samym środku otworzyło się duże, okrągłe oko. Źrenica rzucała się po gałce ocznej, jakby pierwszy raz widziała tą okolicę i chciała zobaczyć jak najwięcej. W końcu zatrzymała się na Nadzie.
Krzykacz odwrócił się również, patrząc na nią z szelmowskim uśmiechem.
- Spójrz, co Chaos potrafi wypluć, gdy ignoranci odwracają wzrok! - krzynknął.
Nada stała całkowicie zaskoczona. Owszem, widziała w życiu wiele zdeformowanych ciał, ciał rozerwanych, pociętych, kawałki ciał i ciała zmiażdżone, wyglądające jak czyjaś kolacja. Ale to...to wyglądało jakby w tym psie po prostu było coś jeszcze. Coś INNEGO.
Im dłużej wpatrywała się w oko, tym bardziej miała wrażenie, że słyszy jakieś dźwięki, melodie. Nuta unosiła się, fałszując, rwała, można było mieć wrażenie, że to ćwiczenia niewprawionego dziecka. Jednak...chciała tego słuchać. Chciała słyszeć więcej. Całość...
Pizza!
