Forum

Spokojnie, oni sobie poradzą. Są silni i dzielni. To odpowiedzialni panowie, oni sobie poradzą, prawda? Spokojnie wszystko będzie dobrze, przecież to tylko duże zwierzę, a pan Szary wyglądał na bardzo doświadczonego. Na pewno wie co robi... prawda? Na pewno, nie mogło być przecież inaczej! W końcu mówił takim pewnym siebie tonem i jego mowa ciała też wskazywała, że przecież dla niego to drobnostka. Powinna mu zaufać. Musi mu zaufać! Tylko... czy atakowanie dorosłego dużego zwierza uzbrojonego w ciężką warstwę tłuszczu, ostre szpony, niebezpieczne uzębienie i o takiej wydatności krzepy, jest rozsądne? Na pewno tak i to Ya musi być głupia skoro powątpiewa w Pana Psa Szarego!

Nawet Pan Janon coś zrobił. Ruszył do tego małego stworzenia, będącym pewnie dzieckiem tego dużego i zaczął je przepędzać. Wydawało jej się to niezwykle nierozsądne, jednak to ona musiała być nierozsądna, bo przecież ten wygadany umięśniony Pan mimo pozornej nieporadności na pewno wie co robi, przecież wyglądał na takiego! Ya wiedziała, że pozory często mylą, ale przecież nie mogą mylić w tak ważnym momencie, przecież nikt by nie kłamał w takiej sprawie gdy życie jest zagrożone... prawda!?

Uszka dziewczynki stanęły dęba gdy zaczęła się rozglądać wokół na zaistniałą scenę. Czuła, że pomału wpadała w panikę i musiała za wszelką cenę się uspokoić. Wzrokiem desperacko szukała czegoś na czym mogła się oprzeć, na czym mogła zaufać i pozwolić sytuacji się rozwiązać. Niewiele jej brakowało by pęknąć, a bardzo, bardzo, BARDZO nie chciała tego robić Dostrzegła Pana Garricka. Niewiele więcej potrzebowała. Podbiegła do niego i rzuciła mu się na ramiona, wtulając się przerażona i cała drżąc. Jej ramiona w przydługich rękawach zawinęły się ciasno wokół woźnicy, bojąc się, że odrzuci ją od siebie.
- Ja nie chcę...

- Ożeszszszszsz ty...- mruknął Szary czując ból i słysząc trzask swojej kostki. Następnie dodał do tego cały szereg skierowanych w stronę swej przeciwniczki apostrof, z których "bździągwo leśna!", "tłusta cholero!" i "stara pindo brunatna!", były zdecydowanie najłagodniejszymi. Cały czas charcząc mniej lub bardziej wymyślne bluzgi pod adresem niedźwiedzicy, stary najemnik, mimo narastającego cierpienia i zmęczenia, z całą dostępną sobie siłą wraził swoje ostrza głębiej w cielsko ryczącego z bólu i wściekłości zwierzęcia, zatrzymując je w miejscu. Bestia szalała, raniąc pazurami starego wojownika. Ten jednak nie ustępował, zastępując inwektywy pod adresem niedźwiedzicy cichą modlitwą do Fanora, której nauczył się przed laty na Półwyspie Belzhen.

Kamienny Wojownik najwyraźniej raczył wysłuchać błagań starego grzesznika. Szary poczuł jak bestia wiotczeje w śmiertelnym uścisku jego ostrzy. Zdecydowanie ruszył bronią zatopioną w cielsku niedźwiedzicy, zadając dwa śmiertelne cięcia, w pierś i w gardło. Zwierzę ciężko padło na trawę. Szary, obecnie raczej szkarłatny, z trudem wyszarpnął z truchła szablę i nóż. Wybuchnął głośnym, szczekliwym śmiechem.

- Znowu mi się udało. - pomyślał wesoło.

Zaraz jednak zmarkotniał. Popatrzył na martwą niedźwiedzicę ze smutkiem, a nawet przelotnym wstydem. Przetarł zalane krwią i tłuszczem oczy. Spostrzegł biegnącego w stronę matki niedźwiadka. Mocniej ścisnął w dłoniach szablę i nóż. Z sykiem bólu, pokuśtykał w stronę młodego.

- Nie poradzi sobie bez matki. Lepiej to raz na zawsze zakończyć. - przekonywał sam siebie w duchu.

Słyszała jak szybko bije serce Panu Garrickowi. Niczym stukot rozpędzonych koni, krew tętniła w jego żyłach. Czuła jak bierze on szybkie urwane oddechy. Czuła lekkie drżenie w jego okalającej ją dłoni. Czuła słony zapach potu, porywający lico Przewoźnika. Bała się. On się bał. Dlaczego się bał? Przecież tamci sobie poradzą, a on sam przecież też był dorosły. Nie powinien mieć powodu do strachu, ona ma przecież powód do strachu, dlatego przybiegła do niego! Czyżby... jej obawy były uzasadnione? Czy naprawdę doszło już do... tego?

Usłyszała krzyk, ryk i nieprzyjemne dźwięki stali, pazurów oraz pękających kości. Chciała spojrzeć co się stało, ale nie mogła zebrać w sobie tyle odwagi. Przyciśnięta do klatki Garricka, będąc tak bardzo bezpośrednio blisko niego, czuła jak jej umysł delikatnie wymyka się z jej ciała, ledwie na parę centymetrów, niczym jak macki zachodząc do mężczyzny. Gdy tylko zorientowała co się stało, natychmiast opanowała się zanim mogła złamać bardziej obietnicę złożoną mamie. Jednak wcześniej zdążyła dostrzec w nim ulotne wspomnienia, krzykliwe myśli oraz... obawę. Po jej policzkach spłynęły dwie pojedyncze strużki łez, gdzie krople zdawały się być zmieszane z czymś co przypominało popiół. To nie sprawiedliwe...

Godząc się powoli z okrutnością losu, skupiła w sobie odwagę by zajrzeć przez ramię Garricka i spojrzeć na Szarego. Widząc upadającą na ziemię niedźwiedzice w Ya pojawiła się eksplozja radości oraz smutku. Pan Szary Pies sobie poradził! Uratował ich! Nie wygląda może najlepiej, ale dzięki niemu są bezpieczni! Tak bardzo się cieszyła, że się co do niego nie myliła! Tak bardzo się cieszyła, że był silny!

Jednak... to zwierzę teraz umarło i zostawiło młode. Młode, które też zaraz miało spotkać ten sam podły los. Czy zabijanie go było konieczne? Czy zabicie obu tych zwierząt było potrzebne? Nie mając odpowiedzi, Ya odwróciła wzrok i skuliła się w sobie, łapiąc się za kolanka nadal koło trzymającego ją Pana Garricka. Nie chciała na to patrzeć. Musiała zaufać panu Szaremu.

W między czasie Pan Janon coś do niej krzyczał. Może też wiedział co robi i chciał pomóc, choć nie miała co do tego pewności. Cokolwiek to było trzymała się komfortu Woźnicy.

Chodź konie wierzgały i podrzucały wozem, dziewczynka nie sądziła by rozbujały nim na tyle by go z niego zrzucić. Myliła się. Wystrzelona wręcz w powietrze ogarnęła nią gwałtowna panika. Miała ochotę krzyknąć, jednak poczuła jak jej ciała oraz głos zastygły z przerażenia. Nie miała czasu by zareagować. Nie była przygotowana na to nagłe zagrożenie i nie miała czasu wymyśleć co zrobić w swoim stanie. Już myślała, że skończy potłuczona gdy nagle poczuła pewny chwyt pana Lotraca. Złapał ją. Ten człowiek ją złapał zanim zrobiła sobie krzywdę! Po raz kolejny poczuła jak jej wątpliwości więdną widząc, że on też był silny, tylko silny był inaczej. Nie przejawiało się to stalą i brawurą, a czujnością i ochroną. Ochronił ją, tak jak chciał ochronić wcześniej wóz lub konie, bo chyba właśnie dlatego wyszedł z wozu! Brawo! Nagrodziła pana Janon dużym przytulasem, a gdy postawił ją na ziemi szybko zmazała z policzków łzy by nie wyszło, że jest beksą.

Spojrzała się jak wygląda sytuacja. Widząc, jak niedźwiadek został sam na sam z Szarym poczuła, że jest coś nie tak z tym obrazkiem. Czy to właśnie tak postępują ludzie? Zabijają inne istoty, którzy zagrażają ich przetrwaniu? Niedźwiedź był przerażającym przeciwnikiem i mógł zabić wszystkich członków karawany. Czyżby ten malec też wyrósł na zwierzę mogące zabić innych ludzi? Czyżby o tym mówił Szary mówiąc, że musi to zakończyć? Nie miała okazji zrobić lub powiedzieć cokolwiek, gdyż pan Lotrac przyszedł znów z pomocą zbliżając się do niej. Tak jak sądziła, był protektorem kimś kto pilnował o dobro słabszych, takich jak ona. Była bardzo wdzięczna za to co teraz zrobił. Wtuliła się w mężczyznę chowając się głowę głębiej pod kapturem i zamknęła oczy, tak jak jej kazał. Ufała mu.

Nie patrzyła się na zbieranie niedźwiedzi. Już wyzionął z nich oddech życia, a ona sama nie musiała przechodzić przez dyskomfort ich skórowania czy też... udrożniania z krwi. Miała teraz przy sobie pana Lotraca i korzystała z komfortu jego obecności jakim było zasłanianiem się jego ciałem przed niemiłym widokiem. Ya niewiele się już odzywała tego dnia. Stres mocno odbił się na niej i jedyne co mogła zrobić to podziękować Panu Szaremu za jego pomoc i poświęcenie. Samemu zaś starała się blisko trzymać Pana Janona, siedząc obok niego przez resztę podróży.

Gdy już została na chwilę sama w pokoju pogrążona we własnych myślach, zaczęła zastanawiać się co dalej. Czy powinna nadal podążać z karawaną? Pan Szary był bardzo silną osobą, ale skończył szybko pod ranami dzikiego zwierza. Czy na drodze będzie więcej takich zwierząt lub rzeczy jeszcze groźniejszych? Jeśli tak to będą potrzebowali nowej osoby do ochrony. A nie wiadomo czy w Tharvoth znajdą kogoś odpowiedniego. Nie znała tego miejsca. Nie wiedziała jak tu żyją, mieszkają ani myślą ludzie. Musiałaby zostać tu na dłużej by to odkryć. A wtedy... co z gruszkami?

Zamyślona i skołowana przeżyciami podróży zeszła do karczmy, gdzie czekał już na nią Lotrac. Usiadła przy nim przy stole z lekką trudnością wspinając się na krzesło. Wpatrywała się w potrawkę z kurczaka postawioną przed nią w drewnianej misce. Proste danie, a jednak wyglądało bardzo smakowicie. Wzięła łyżkę w dłoń przez rękaw i zaczęła jeść. Nawet smaczne.
- Panie Lotrac... w wozie zaglądałam do torby Pana Szarego jak leżał. On miał tam brzydkie rzeczy do palenia. Oby ich nie palił przy swoich krzywdach. Myślisz, że Pan Szary wyzdrowieje? Myślisz, że poradzimy sobie bez niego? Nie wiem co myśleć za bardzo... - Odezwała się niezręcznie do towarzysza podróży, nie przerywając sobie jedzenia i ciaśniej przykrywając się kapturkiem. Jej uszka były też opadnięte by nie zwracać na siebie uwagi jeszcze bardziej niż mogła to robić. Nie chciała teraz by zbyt wiele osób ją zaczepiało, potrzebowała wciąż ochłonąć.

Urgrim popijał chłodne piwo i zajadał pieczyste, kiedy to do karczmy weszło najdziwniejsze stworzenie jakie kiedykolwiek widział.
Na pierwszy rzut oka przypominało dziecko, nie więcej jak 6 letnie, jednak wystarczyła krótka chwila by dostrzec, że posiada KRÓLICZE USZY!
Krasnolud przecierał oczy ze zdumienia i tępo wpatrywał się w obcą mu istotę. Obserwacje pochłonęły go na tyle, że zapomniał o przeżuwaniu i jedzenie wypadło mu z ust. Jego zdziwienie było jeszcze większe gdy dziwaczne stworzenie przemówiło do swego kompana ludzkim głosem. Kompan jej w oczach Urgrima wyglądał natomiast nad wyraz zwyczajnie, można by rzecz, że nudno.

Wiedziony wrodzoną ciekawością podniósł się od stolika, otrzepał brodę i ruszył w kierunku dziwnych przybyszów nie spuszczając przy tym wzroku z.. królika? dziewczynki? Dziewlika!?

Kiedy tylko znalazł się przy stole okupowanym przez przybyszów wypalił:
- Czym jesteś? - jego spojrzenie cały czas było utkwione w małym stworzeniu.

W sumie to Lotrac zadał dość dobre pytanie. Czy faktycznie była za mała by tutaj przesiadywać? W końcu w takim miejscu siedzą zazwyczaj dorośli, a ona była dzieckiem. Czy to znaczy, że powinna była zabrać jedzenie i pójść z nim do swojego pokoju? A właśnie też kwestia jej pokoju, czy powinna mieć swój własny? Jeśli chodzi o zapytanie o jakieś potwory to nie miała najmniejszych obaw w tej kwestii, ale perspektywa bycia samą przez dłuższą ilość czasu była dla niej nie przyjemna. Musiała jednak być dzielna, w końcu tylko musiałaby przetrwać samemu noc. To nie takie trudne, dawała radę sobie dłużej bez ludzkiego kontaktu. Choć przyjemnym też to nie było...
- Nie wiem. Pewnie jestem. Ale mimo to wolałabym teraz być tutaj z Panem, jeśli to nie problem. A ta... Statystyka to chyba jakieś miasto na południu tak? Chyba było takie. Czyli Pan Szary był Statystyknianem i oni mają pecha, tak? Mam nadzieję, że mimo tego mu się polepszy. - Powiedziała wkładając kolejną porcję potrawki do swoich ust. Nie była głodna, praktycznie nie potrzebowała jeść. Jednak bardzo to lubiła. Zapach był taki przyjemny, konsystencja dania miażdżona i siekana przez jej zęby w ustach, zwieńczone przepłynięciem tego wszystkiego przez przełyk. Było to zabawne i ciekawe doświadczenie, które już pomału wchodziło jej w nawyk. Dzięki niemu czuła się bardziej normalna.

Już miała wyrazić swoje zdanie w sprawie znalezienia nowego towarzysza w zamian za heroicznego Szarego, jednak wcześniej ktoś przybył do ich stolika. Niewysoki lecz krępy pan. Cały czerwony, ale nie ze złości. Czerwone były włosy oraz wielka broda jego. Duży nos w którym chyba coś mu utknęło. I ten pan wpatrywał się w nią intensywnie.
Ya poczuła ogromne speszenie. Nie wiedziała co odpowiedzieć, nie wiedziała o co temu panu chodzi. Czy to o jej wygląd? Czyżby znowu ktoś miał ją uznać za dziwadło? Uszka dziewczynki opadły jeszcze bardziej, a sama Ya zeskoczyła z krzesełka tak by ustawić się za plecami Pana Janona, a nieznajomym. Złapała go za rąbek koszuli i wychyliła się odrobinę, by móc widzieć co chce jej zrobić Rudy Pan. Starała sobie przypomnieć zasady dobrych manier. Przełknęła głośno ślinę
- Mi...miło mi po-po-poznać. Je-je-jestem Ya. - Próbowała się uprzejmie przywitać, ale zaczęła się jąkać nerwowo. Wolała by pan Lotrac to załatwił. Ona jeszcze nie była gotowa, jeszcze nie ochłonęły jej nerwy po dzisiejszym dniu.